غارت نجيبانه

يك داستان كوتاه اما غم‌انگيز

     ^{_{شهري‌ها، شهري‌هاي متمكن، برج نشين‌ها،  برج نشين‌هاي متمدن، پولدارها، پولدارهاي متبحر‌ يا آن‌هايي كه دستشان به دهن‌شان مي‌رسد. يا بيشتر از آن، تاجرها، بسازبفروش‌ها، ملاك‌ها و بنگاه‌دارها خلاصه آنهايي كه بقولي نمي‌دانند. دور، دور كدام شاهه هواي ده به كله‌ي‌شان مي‌زند، هواي ييلاق، هواي عيش، هواي ساختن ويلا توي ده و ييلاق يا توي دره‌اي دنج كنار رودخانه، مي‌روند مي‌برند مي‌سازند و برج و بارويي علم مي‌كنند‌ اما خيلي‌هاشان متأسفانه نمي‌‌دانند طبيعت حرمت ‌دارد زبان طبيعت زبان خاصي‌است و بايد آن را فهميد و ارج نهاد با نوشابه‌هاي رنگ وارنگ و كنسرو‌هاي ماهي و لوبيا سبز و شيشه‌ها و بطري‌ها و قوطي‌هاي پلاستيكي  و فلزي دلسترها و ظروف و بطري‌هاي يكبار مصرف يا احياناً زبانم لال با شيشه‌هاي نجسي و منقل و انبر طلايي و قليون توي كيسه‌هاي پلاستيكي نا موزون با طبيعت، دشت و كوه و رود، انگار با بمب و موشك و تير و تبر به جنگ طبيعت آمده‌اند به جنگ و غارت خواني گشاده بي هيچ حايل و ميزبان، بظاهر متمدنانه، به باطن خصمانه در غارتند.}}

     ^{_{... و روستايي‌هاي زحمتكش و بيچاره كه به كشت و كار دست در زمين و چشم در آسمان براي قطره‌اي باران داشتند صاحب دشت و طبيعت و خانه‌ها‌يشان بوده‌اند. هواي شهر به سرشان مي‌زند حالا به هر دليل! بي‌آبي، بي‌كاري و يا جذبه‌ زراندود شهرها، بلاخره آمدند شهر حاشيه شهرها شلوغ شد دود و كثافت هزار بدبختي ديگر فقر، فحشا و بزه رشد بي‌رويه‌ي شهر‌ها حاشيه‌نشيني و نابودي طبيعت و كشاورزي و دام داري ارمغان اين جابجايي نامبارك عصر ما شد! و خلاصه نه شهر شهر ماند و نه روستا روستا همه درهم و برهم!}}

    ^{_{... و اين است غارت متمدنانه و نجيبانه ...!}}

                                    كلاردشت ساحل درياچه‌ي ولشت مرداد ماه سال 1389     

آتش در خرمن

^{_{قسمتي از شعر بلند چون نسيم كه در مجموعه شعر}}

^{_{حكايت بي‌قراري غربت به چاپ رسيده}}

^_...

^{_{زير آوار به ‌‌هم ريخته‌ي}}

            ^{_{آسمانم شب و روز}}

                          ^{_{اَبر غم مي‌‌‌بارد}}

^{_{غرق در محنت‌ تنهايي و غم}}

                     ^{_{باز هنوز}}

                     ^{_{مي‌‌سپارم شب و روز}}

^{_{تا كه شايد روزي‌‌‌}}

^{_{كسي ‌‌‌از پشت همين تاريكي برخيزد}}

^{_{داد زند:}}

     ^{_{مهربانانم كو!}}

                 ^{_{همدلانم، همسفرهايم كو!}}

^{_{و نمي‌داني تو!}}

            ^{_{با چه خشمي!}}

^{_{شعله‌هاي نفرت مي‌بلعند}}

^{_{خرمن سبز رهايي‌ها را}}

^{_{كه زمانه همه عيّاركُشي‌ است}}

                       ^{_{... در اينجا‌‌!}}

^{_{و دريغا...! كه در اين شهر بلاكش}}

                         ^{_{... خبري نيست كه نيست!}}

شهر بي‌بهار

                        ... افسانه‌ي بهار

^{_{شهر من كو ...؟!}}

                      ^{_{كجاست؟!}}

^{_{كو بهارش؟!}}

            ^{_{كه همه نا پيداست!}}

^{_{مي‌دانم! بي‌بهار است هنوز...؟!}}

^{_{بي‌خبر بوده‌ام اما... اما!}}

^{_{گويي انگار بهار افسانه‌است}}

^{_{شهر من در پيچ جاده‌ي مِه زده‌اي}}

^{_{در خزاني خفته، گُم شده است !}}

^{_{بي خبر از باغ همسايه}}

^{_{كه شكفته است در آغاز بهار...!}}

^{_{شهر من‌ در پيچ جاده‌اي}}

                  ^{_{دربدر دنبال باد صباست}}

^{_{نه دمي، نه يكي همنفسي،}}

                 ^{_{نه يكي بوته‌ي سبز}}

                    ^{_{و نه حتا شاخه‌اي رستاكي!}}

                                                      ^{_{يعني اينجا بهار افسانه است!}}       

 

تسليم

   

                                            _{^{فروتن چون عشق}}   

_^...

    _{^{بي‌چون و چرا بوديم در بند سر زلفي}}

        _{^{هر چند كه مي‌گشتيم بر دايره‌ي اثبات}}

                                                         _^...

چشم‌هاي باراني

 

                         ... هواي چشم‌هاي تو باراني‌ست!

 

^{_{آه ...! اي نازنين!}}

^{_{وقتي تو با بغض،}}

 ^{_{هق‌ هق گريستي!}}

^{_{باران پشت پنجره!}}

^{_{انگشت به دهان و}}

             ^{_{مغبون ايستاده بود}}

^{_{اما وقتي تو خنديدي}}

             ^{_{وقتي تو مي‌خندي!}}

^{_{سال شادباش را!}}

                     بياد آر...!

^{_{سال خنده ...!}}

^{_{سال سبزه، سال نيلوفران آبي را!}}

^{_{آه ...!}}

^{_{اي نازنين من!}}

                  ^{_{وقتي تو مي‌خندي!}}

^{_{شكوفه از شكفتن باز مي‌ايستد.}}

^{_{و خوشبختي در رگ‌هايم،}} در خونم^_!

^{_{راه مي‌افتد! جار مي‌زند!}}

              ^{_{هيهات...! كه من لحظه‌ي آغازم!}}

                                    ^{_{لحظه لحظه‌‌ي خنده‌‌هاي توست!}}

از روزگار رفته!

با ياد دوست عزيزم علي رهگذر و مهدي انصاري كه در

اولين نشست پس از آنكه گرم گرفتيم، علي از موسيقي و

زنده ياد حسين سرشار گفت و مهدي از ايام كودكي حرف

به ميان آورد از بناب، مراغه، هشترود و... قلمي به من

داد و گفت:خواستي چيزي بنويسي، بنويس! و من نوشتم،

شد اين!:

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

                               ... مرا ببر از اين سرا

^{_{تو اي صلاي گرم عشق}}

^{_{تو اي سخاوت و كرم}}

^{_{به زير بال خويش گير}}

^{_{به همرهت ببر مرا}}

              ^{_{ببر مرا! از اين سرا!}}

^{_{از اين سراي بي‌كسي}}

^{_{ببر مرا به باغ عشق}}

^{_{به شهر قصه‌هاي ناب}}

^{_{به دشت‌‌هاي آرزو}}

              ^{_{به آرزوي بي سراب}}

^{_{مرا بگو! مرا بخوان!}}

^{_{به جرعه‌ايي شراب ناب}}

^{_{به جام سرخ و آتشين}}

^{_{به گرمي زلال عشق}}

^{_{به شهد خواب كودكي}}

                  ^{_{به آرزوي بي حباب}}

^{_{چه گوئـيم كه دم مزن}}

^{_{هميشه در دلم نواست}}

^{_{دمم ز هر دمي جداست}}

^{_{دلم به دام شعله‌هاست}}

^{_{در اين سراي ناگهي}}

                   ^{_{كه خاموشي بلاي ماست}}

^{_{بساز دل بزن! بزن!}}

^{_{نواي روزهاي خوب}}

^{_{نواي لحظه‌هاي ناب}}

^{_{چه حسرتي‌ست در دلم!}}

^{_{به روزگار پيش از اين}}

^{_{ز دام موج‌هاي غم}}

^{_{مرا بگير! مرا ببر!}}

^{_{به روزگار كودكي}}

^{_{به لحظه‌هاي پر بهار}}

                     ^{_{به سبز دشت بي غبار}}

^{_{به گرميِ شراب ناب}}

^{_{به وسعت كلام عشق}}

^{_{بخوان مرا، ببر مرا}}

^{_{مرا ببر از اين سرا}}

            ^{_{به آن سراي دلربا}}

                         ^{_{به شهر شوق و سادگي}}

                                              ^{_{به آن ديار كودكي ...!}}

در ستايش مادر

                                                ... مفهوم رنج‌

 

.^{_{.. آي مادر!}}

^{_{واژه‌‌ها!}}

^{_{در وصف محنت و تنهايي تو خاموشند}}

^{_{واژه‌ها بي‌حرفند}}

^{_{هر زبان در گفتار مي‌ماند.}}

               ^{_{و كلامي فاخر مي‌خواهد}}

^_مادرم!

^{_{واژه‌هاي پر درد}}

^{_{همه در حضرت تو تسليمند}}

^{_{دردها خاموشند}}  

      ^{_{رنج‌ها چله‌نشين همه محراب تو‌اَند}}

^{_{رنج‌هاي عالم،}}

              ^{_{همه با رنج تو رنگين باشد}}

^{_{خوب مي‌دانم من!}}

^{_{رنج‌ها بي مفهوم مادر بي‌رنجند}}

                           ^{_{دردها بي‌دردند}}

^{_{تو نباشي مادر!}}

^{_{عشق بي‌رنگ،}}

^{_{جملگي خانه و كوچه، دنيا بي‌معنيست}}

                          

^{_{شب و بي‌خوابي‌ها نا‌مفهوم}}

                     ^{_{رنج‌ها جور دگر خواهند بود}}

براي دختري كه عشق را وارونه دكلمه مي‌كرد

                                      

                                      نارنج

 

^{_{من به باغ عشقم}}

                 ^{_{باغ بلورم نارنج !}}

^{_{تو اگر مي‌آيي، زود بيا ناز مكن}}

^{_{شيوه‌ي فتنه گري باز، تو آغاز مكن}}

^{_{من طلسمم هر شب با دم تو مي‌شكند}}

                     ^{_{با من اينگونه دگر شعبده‌ها باز مكن ...!}}

تنها در جنبر روزگار

  

                                       ... بي‌تو

^{_{بي تو من باز ندانم چه كنم ؟!}}

^{_{بي تو در راز و نيازم چه كنم ؟!}}

^{_{بي تو پر بسته به كنجي خاموش}}

^{_{بي تو پرواز ندانم چه كنم ؟!}}

^{_{بي تو با همهمه‌ي شهر دو روي}}

^{_{بي تو با فتنه‌ي اين قوم ريا}}

^{_{بي تو با اين همه بيدادي‌ها}}

       ^{_{بي تو فرياد! ندانم چه كنم ؟!}}

^{_{بي تو با مُحتسباني كه به روز}}

^{_{دين فروشند به شب راهزني قهارند ! ‌}}  

^{_{بي تو از فرط غريبي در شهر}}

^{_{بي تو از اين همه بيداد اي داد}}

^{_{بي تو با آنهايي، كه مرا مي‌رانند}}

^{_{مهر الحاد به پيشاني من مي‌خوانند}}                  

           ^{_{بي تو با فتنه‌گري‌ها چه كنم ؟!}}

^{_{بي تو حتا نتوانم كه تو را داد زنم}}

^{_{بي تو در كوچه‌ي خاموش خزان}}

^{_{مطربي ساز شكسته}}

                  ^{_{گوشه‌اي خسته منم}}

^{_{عابري نيست كه فرياد آرم}}

^{_{با چه آواز كنون ساز زنم}}

^{_{با چه سازي چه نوايي بزنم}}

^{_{با تو اما يارا! ‌همه شورم}}

          ^{_{همه شيدايي و اميدم و نورم}}

^{_{بي تو اي خوب و رها  هيچ‌ام من !}}

                           ^{_{بي تو حرفي نتوانم}}

                                              ^{_{... كه ندارم بزنم؟!}}