غارت نجيبانه

يك داستان كوتاه اما غم‌انگيز

     ^{_{شهري‌ها، شهري‌هاي متمكن، برج نشين‌ها،  برج نشين‌هاي متمدن، پولدارها، پولدارهاي متبحر‌ يا آن‌هايي كه دستشان به دهن‌شان مي‌رسد. يا بيشتر از آن، تاجرها، بسازبفروش‌ها، ملاك‌ها و بنگاه‌دارها خلاصه آنهايي كه بقولي نمي‌دانند. دور، دور كدام شاهه هواي ده به كله‌ي‌شان مي‌زند، هواي ييلاق، هواي عيش، هواي ساختن ويلا توي ده و ييلاق يا توي دره‌اي دنج كنار رودخانه، مي‌روند مي‌برند مي‌سازند و برج و بارويي علم مي‌كنند‌ اما خيلي‌هاشان متأسفانه نمي‌‌دانند طبيعت حرمت ‌دارد زبان طبيعت زبان خاصي‌است و بايد آن را فهميد و ارج نهاد با نوشابه‌هاي رنگ وارنگ و كنسرو‌هاي ماهي و لوبيا سبز و شيشه‌ها و بطري‌ها و قوطي‌هاي پلاستيكي  و فلزي دلسترها و ظروف و بطري‌هاي يكبار مصرف يا احياناً زبانم لال با شيشه‌هاي نجسي و منقل و انبر طلايي و قليون توي كيسه‌هاي پلاستيكي نا موزون با طبيعت، دشت و كوه و رود، انگار با بمب و موشك و تير و تبر به جنگ طبيعت آمده‌اند به جنگ و غارت خواني گشاده بي هيچ حايل و ميزبان، بظاهر متمدنانه، به باطن خصمانه در غارتند.}}

     ^{_{... و روستايي‌هاي زحمتكش و بيچاره كه به كشت و كار دست در زمين و چشم در آسمان براي قطره‌اي باران داشتند صاحب دشت و طبيعت و خانه‌ها‌يشان بوده‌اند. هواي شهر به سرشان مي‌زند حالا به هر دليل! بي‌آبي، بي‌كاري و يا جذبه‌ زراندود شهرها، بلاخره آمدند شهر حاشيه شهرها شلوغ شد دود و كثافت هزار بدبختي ديگر فقر، فحشا و بزه رشد بي‌رويه‌ي شهر‌ها حاشيه‌نشيني و نابودي طبيعت و كشاورزي و دام داري ارمغان اين جابجايي نامبارك عصر ما شد! و خلاصه نه شهر شهر ماند و نه روستا روستا همه درهم و برهم!}}

    ^{_{... و اين است غارت متمدنانه و نجيبانه ...!}}

                                    كلاردشت ساحل درياچه‌ي ولشت مرداد ماه سال 1389     

آتش در خرمن

^{_{قسمتي از شعر بلند چون نسيم كه در مجموعه شعر}}

^{_{حكايت بي‌قراري غربت به چاپ رسيده}}

^_...

^{_{زير آوار به ‌‌هم ريخته‌ي}}

            ^{_{آسمانم شب و روز}}

                          ^{_{اَبر غم مي‌‌‌بارد}}

^{_{غرق در محنت‌ تنهايي و غم}}

                     ^{_{باز هنوز}}

                     ^{_{مي‌‌سپارم شب و روز}}

^{_{تا كه شايد روزي‌‌‌}}

^{_{كسي ‌‌‌از پشت همين تاريكي برخيزد}}

^{_{داد زند:}}

     ^{_{مهربانانم كو!}}

                 ^{_{همدلانم، همسفرهايم كو!}}

^{_{و نمي‌داني تو!}}

            ^{_{با چه خشمي!}}

^{_{شعله‌هاي نفرت مي‌بلعند}}

^{_{خرمن سبز رهايي‌ها را}}

^{_{كه زمانه همه عيّاركُشي‌ است}}

                       ^{_{... در اينجا‌‌!}}

^{_{و دريغا...! كه در اين شهر بلاكش}}

                         ^{_{... خبري نيست كه نيست!}}

شهر بي‌بهار

                        ... افسانه‌ي بهار

^{_{شهر من كو ...؟!}}

                      ^{_{كجاست؟!}}

^{_{كو بهارش؟!}}

            ^{_{كه همه نا پيداست!}}

^{_{مي‌دانم! بي‌بهار است هنوز...؟!}}

^{_{بي‌خبر بوده‌ام اما... اما!}}

^{_{گويي انگار بهار افسانه‌است}}

^{_{شهر من در پيچ جاده‌ي مِه زده‌اي}}

^{_{در خزاني خفته، گُم شده است !}}

^{_{بي خبر از باغ همسايه}}

^{_{كه شكفته است در آغاز بهار...!}}

^{_{شهر من‌ در پيچ جاده‌اي}}

                  ^{_{دربدر دنبال باد صباست}}

^{_{نه دمي، نه يكي همنفسي،}}

                 ^{_{نه يكي بوته‌ي سبز}}

                    ^{_{و نه حتا شاخه‌اي رستاكي!}}

                                                      ^{_{يعني اينجا بهار افسانه است!}}