عسس‌ها در مِه

 

در ميان مِه و اندوهِ

به هم ريخته‌ي شهر خزان

مردماني چو عسس

چون مفتّش‌هايي

          ناشناس و مرموز

با تقدّس به نقابي هر روز

كَز سر هر گذري مي‌گذري

                            مي‌پايند ...؛

                                       با تكبّر عابران را !

ـــ آي ... رهگذر!

ــــ به كجايي؟!

                  كَز كجا مي‌آيي؟!

ــ با توام آي ... بيا !

ــ در دل انديشه‌يْ تو چيست؟!

ـــ بگو ...!

ـــ عشق در جان‌ات نيست ...؟!

ـــ با تواَم آي ... بگو ...!

و مبادا كه ... ‌!

           بگويي ... آري!

                      ــ روزگاري

                           ... در همين كوچه دلم عاشق بود.