خانه ام ايران

 

من ايراني‌ام

از سر زمين آذربايجان

ايراني كه سري سبز دارد

                          چون آذربايجان

بر گُرده‌اش نيلگون مازندران

با سري سبز و يالي نيلگون

                          قلبي آتشين

                                 چون پيري آسيابان

نشسته در سايه‌ي بيدي كهن

                              در انتظار باران

و ببار نشستن گندم زارها

                   كه خرمن صد ساله‌ي نسل‌هاست

آري اينجا ايران است!

پشت گرميش آستانه‌ي خورشيد

                             خُراسان! ديار شيرين سخنان

و دلگرمي‌اش سري سبز چون آذربايجان

خاستگاه دليراني چون ستارخان

سرزميني بسان بوستاني هزار گل  هزار رنگ

كرد و لر و بلوچ

              ترك و گيلك و مازن

از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب

                           همه سرشار نور و روشني‌ست

آي غريبه .‌..!

اينجا همه با هر لحجه و زبان

                             با هر قوم و رنگ ايرانيست!

بپا ...! كه بي ستايش نور و روشني!

                                      به آستانه‌اش پا ننهي!